Sztuka życia -,, Pogodzona z losem'' Marta Wiczuk.

 Los bywa dla wielu osób okrutny. Codziennie zmagamy się z różnymi8 problemami i każdy z nas inaczej je przeżywa. Są jednak takie nieszczęścia, których sami nie potrafimy zwalczyć, a nawet pomoc innych niekiedy okazuje się niewystarczająca. Mam na myśli choroby, z którymi zmagają się niektórzy ludzie , tak dotkliwe, że nie można ich pokonać. Pozostaje tylko czekać na to, co przyniesie los i dostosować swoje doświadczenie życia tak, aby sobie i innym zaoszczędzić ogromu bólu. O takiej sytuacji mówi właśnie książka Marty Wiczuk ,, Pogodzona z losem '', której sam tytuł uzmysławia , że bohaterka przyjęła postawę pokory wobec zrządzeń losu. Automatycznie nasuwa się myśl, że ktoś, kto godzi się z losem musi być obarczony bagażem trudnych doświadczeń.

Rosie- bohaterka powieści po ciężkiej chorobie, która ograniczała ją w pewnych sferach życia wraca do szkoły. Targają nią różne emocje. Z jednej strony cieszy się, że wyszła z domu cieszy się, że wyszła z domu i pozna nowych ludzi , z drugiej strony  obawia się ich reakcji. Już u progu szkoły spotyka nieznajomego chłopca, który opryskliwie ją traktuje i jest wobec niej niegrzeczny. Przykrość, którą jej sprawił powoduje, że dziewczyna cierpi i szuka winy w sobie za nieodpowiednie zachowanie nieznajomego. Oczywiście nie do końca daje po sobie poznać, że wszystko to bardzo ją dotknęło. Nauczyła się żyć w masce, pod którą skrywa prawdziwy ból i jak się później okaże spotkany w szkole chłopak - Tyler również nie do końca jest taki, jak to innym pokazuje i pod maską skrywa ból przykrych doświadczeń. Młodzi poznają się i zakochują w sobie, ale różnego rodzaju bariery nie pozwalają w pełni, na trwałe rozwinąć się uczuciu.

Czy los okaże się łaskawy dla dwojga kochanków ?

Czy zaufają sobie i zlikwidują bariery ich dzielące ?

Musicie dotrwać do końca tej wzruszającej powieści, aby się o tym dowiedzieć.

Książka w swoim podtekście zawiera złotą myśl, nakazuje podążać za hasłem epikurejczyków : ,, Carpe diem '', gdyż nikt z nas nie zna swojego przeznaczenia i nie wie, co może się wydarzyć za chwilę. Bohaterka książki odżyła w ramionach swojego partnera doznała szczęścia, które zapewniło jej jego uczucie i pozbyła się barier ograniczających jej życie. Zaczęła cieszyć się chwilą i doceniać każdy przejaw radości, którego doznawała z powodu miłości.

Chciałoby się powiedzieć, że miłość uskrzydla i to jest prawda też potwierdzona w tej książce, która z powodu przedstawionej w niej tragicznej historii na długo pozostaje w pamięci.

                                                                                        Aleksandra Sobkiewicz

Czym jest prawdziwa pomoc ?Erin Stewart ,, Blizny jak skrzydła ''.

 Ludzie w różny sposób doświadczani są przez los i na co dzień muszą radzić sobie niekiedy z bardzo trudnymi problemami zrodzonymi przez nieszczęśliwe sytuacje. Nie każdy potrafi w pojedynkę uporać się z emocjami, których doświadczamy przeżywając osobiste tragedie. Dobrze jest, gdy spotkamy na swojej drodze osobę, która pomoże pokonać traumy, pocieszy, doda wiary w siebie i nakieruje na właściwą drogę, która pozwoli wyjść z krytycznej sytuacji. Takie szczęście spotkało główną bohaterkę powieści Erin Stewart ,, Blizny jak skrzydła ''. Ava została dotkliwie doświadczona przez los. W pożarze zginęła jej rodzina, sama ledwo uszła z życiem i została strasznie poparzona. Na domiar złego została oszpecona przez blizny. Ava zamknęła się w sobie i nie zawsze dobrze rozumiała intencje innych osób. Nie chciała litości, cicho pragnęła akceptacji, ale nie potrafiła sama pogodzić się ze swoim wyglądem i zamknęła się w sobie. Nie chciało jej się żyć i kompletnie by się załamała, gdyby na jej drodze  nie stanęła Piper. Dziewczęta zaprzyjaźniły się, ale trudności pozostały.

Czy Ava zdoła pokonać własne traumy i zacznie normalnie żyć ?

Przekonajcie się o tym sami wczytując się w kartki tej wzruszającej powieści, która dodaje wiary w siebie i własną moc. Ponadto książka bardzo pięknie podkreśla rolę przyjaźni w życiu człowieka. Uczy też jak postępować z ludźmi, których dotknęło nieszczęście. Ci ludzie nie potrzebują litości, lecz przywrócenia wiary w sens życia, które jest codziennym zmaganiem się z przeciwnościami losu. Książka przedstawia też jak okazywać prawdziwe współczucie osobom, którym wydaje się, że utraciły wszystko i nie widzą dalszego sensu życia. Patrzą na świat ze swojej perspektywy i wszystko wydaje im się beznadziejne, bo bardzo cierpią. Wystarczy wtedy odkryć przed takimi osobami piękno życia i dodać wiary, że rany się zabliźnią, a trudne doświadczenia wzmocnią w walce o lepsze jutro.

Polecam tę książkę Wszystkim, niezależnie od wieku, gdyż daje lekcję życia i pozwala zrozumieć, że jest ono usłane różami, w których jednak są kolce, ale rany z nich szybko się goją.

                                                                                            Aleksandra Sobkiewicz