Święta religijne mają wiele wymiarów. Jest to czas refleksji, zadumy, radości i szczęśliwych chwil spędzonych w gronie rodzinnym. Wtedy odbudowujemy relacje, wybaczamy sobie, zacieśniają się też więzy rodzinne. O trudnych relacjach rodzinnych jest właśnie książka Charlesa Martina ,, Otuleni deszczem '', która pokazuje jak człowiek może pokonać traumy z przeszłości i stać się zdolnym do wybaczenia doznanych krzywd.
Głównym bohaterem powieści jest Tucker - samotnik, który wiele doświadczył w przeszłości. W dzieciństwie przeżywał prawdziwe dramaty z powodu lekceważenia ze strony upiornego ojca alkoholika. Opiekowała się nim Elli żyjąca prawdziwą wiarą. Miał też towarzyszy zabawy: przyrodniego brata i dziewczynkę z sąsiedztwa Katie. To oni, a szczególnie pani Elli pomogli mu przetrwać trudy dzieciństwa. Po latach przypadkowo spotykają się i Tucker pomaga im pokonać problemy życiowe oraz daje schronienie. Katie uciekła wraz z synkiem od trudnego w relacjach męża. Natomiast przyrodni brat uciekł ze szpitala psychiatrycznego i pod opieką Tuckera próbuje dotrzeć do źródeł swojej traumy. Prawdziwą przewodniczką po dorosłym życiu bohatera jest wciąż żywa w jego pamięci pani Ella, która wpoiła mu najważniejsze wartości i spowodowała, że będzie on starał się wybaczyć ojcu doznane krzywdy.
Książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem tym bardziej, że prezentuje ona nierozerwalny związek przeżyć z przeszłości z doznaniami w teraźniejszości. W poetycki sposób przedstawia ona też zasady wiary i jej obecność w codziennym życiu. Jest to też powieść o miłości, a właściwie o jej wielu wymiarach poprzez stosunek do Boga, do drugiego człowieka i relacjach rodzinnych, które bywają trudne, a obca osoba okazuje się bliższa niż prawdziwy rodzic, do tego stopnia, że potrafi przekonać o patronackim znaczeniu deszczu.
Aleksandra Sobkiewicz
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz